4 - przy plaży

W Lizbonie turyści podziwiają m.in. XVII-wieczne centrum, monumentalny Pomnik Odkrywców, klasztor Hieronimitów z kościołem Santa Maria, w którym spoczywają prochy Vasco da Gama, a także dzielnicę rzemieślników i ludzi morza - Alfama.

Na wąskich uliczkach życie toczy się tam do późnych godzin nocnych. Niesamowite wrażenie wywiera przejazd najdłuższym wiszącym mostem w Europie - przerzuconym nad rzeką Tag.

Warte odwiedzin są także: uniwersytecka Coimbra, klasztor w Tomar, średniowieczne miasteczko Obidos, a przede wszystkim Fatima - słynne sanktuarium kultu maryjnego. Ale Portugalia to nie tylko zabytki. To także malownicze krajobrazy i smaczna kuchnia. Równorzędną atrakcją turystyczną jest wybrzeże Oceanu Atlantyckiego z szerokimi, pięknymi plażami.

Największą popularnością cieszą się plaże w rejonie turystycznym Algarve. O ich atrakcyjności decyduje niecodzienny krajobraz - błękitne morze, złoty, delikatny piasek plaż i skały z czerwonego piaskowca. W miejscowościach i kurortach turystycznych można wypożyczyć leżaki i parasole, w plażowym barze zamówić schłodzonego drinka i oddać się beztroskiemu relaksowi. Większość plaż jest bardzo dobrze oznakowana i strzeżona, dlatego nie musimy się martwić, że przypadkiem zażywamy kąpieli w niedozwolonym miejscu.

Na wybrzeżu Oceanu Atlantyckiego panują dobre warunki do uprawiania sportów wodnych i plażowych. Dobrze rozwinięte mariny mogą pochwalić się starą tradycją żeglarską, a także sprzętem, który udostępniają turystom spragnionym słońca i błękitu oceanu. Wybrzeże Algarve, Praia de Rocha i Playa de Alvor oferuje nam szereg atrakcji - boiska do gry w siatkówkę plażową, możliwość uprawiania surfingu, windsurfingu, jet-ski oraz żeglowania po oceanie.

Kuchnia portugalska składa się z dań prostych lecz pożywnych i wartościowych. Bardzo cenione są owoce morza oraz różne gatunki ryb. Przygotowują je na tysiące sposobów - grilluje ze strączkami czerwonej papryki lub smaży panierowane (sardinhas fritas).

Narodową potrawą jest bacalhau (suszony i solony dorsz) przyrządzany na ponad 300 sposobów. Do potraw dodawane są przyprawy: oliwa z oliwek, czosnek, pieprz czarny, curry, piri-piri (ostry sos chili), cynamon. W kuchni portugalskiej nie brakuje potraw z mięs, najchętniej wykorzystują, baraninę, jagnięcinę, wołowinę, drób przygotowywanych z oliwa z oliwek oraz z cebulą. Popularne są również zupy. Najbardziej znana jest Caldo Verde (zielona zupa), głównym jej składnikiem jest drobno pokrojona kapusta włoska. Ciekawą zupą jest również Sopa de Pedra (zupa z kamienia), potrawa sycąca i dająca energii na chłodne zimowe dni - główne składniki to ziemniaki, fasola czerwona oraz cebula.

W starożytnych czasach terytorium dzisiejszej Portugalii zamieszkiwały plemiona luzytańskie i celtyckie. W III w p.n.e. zostały podbite przez Kartagińczyków. Po załamaniu się potęgi Kartaginy na Półwysep Iberyjski przybyli Rzymianie. W IV-V wieku Portugalia jako jeden z pierwszych krajów w Europie Południowej przyjęła wiarę chrześcijańską. Wykorzystując słabość państwa Wizygotów, w roku 711 Berberowie i Arabowie przeprawili się przez Cieśninę Gibraltarską i podbili Półwysep Iberyjski. Wpływ arabski odcisnął największe piętno na wybrzeżu Algarve, które należało do muzułmanów do połowy XIII wieku. Niektóre dzielnice Lizbony, Alfama i Maurariado dziś tchną duchem mauretańskiej przeszłości. Kilkanaście lat po inwazji arabskiej, władcy nigdy nie podbitego państwa Asturii rozpoczęli rekonkwistę, czyli odzyskiwanie utraconych terenów. W końcu XI wieku król Kastylii i Leonu Alfons VI podbił tereny położone na południe od Duero. Utworzył w ten sposób nowe księstwo Portugalii ze stolicą w Porto i darował je swojemu zięciowi, księciu burgundzkiemu, Henrykowi.

W 1147 roku jego syn Alfons (od 1139 roku król Portugalii) zdobył Lizbonę, a w latach 1158 - 1166 przyłączył Alantejo. Proces powiększania terytorium i ostatecznego ukształtowania granic został zakończony podczas panowania Alfonsa III, który w 1249 roku zdobył Algavre. Od tego czasu Portugalia jako pierwsze państwo na świecie ma wytyczone i w ciągu wieków niezmienione granice. Począwszy od XV wieku portugalscy żeglarze pod patronatem księcia Henryka Żeglarza (1395-1460) zaczęli docierać do zachodnich wybrzeży Afryki, Indii, Indonezji i Chin (Vasco da Gama, Bartolomeo Diaz, Ferdynand Magellan). Przepłynęli także Atlantyk i dotarli do Ameryki Południowej. W 1500 roku Pedro Alvarez Cabral zajął Brazylię. W tym czasie Portugalia stała się krajem odkrywców i kolonizatorów, a także centrum światowego handlu.

Późniejsza działalność inkwizycji przyczyniła się m.in. do tego, że Portugalia utraciła pozycję państwa - mocarstwa. Wkrótce została przyłączona do Hiszpanii co dopełniło końca wielkiej niegdyś potęgi i spowodowało zmierzch kultury narodowej. W roku 1640 Portugalczycy zbuntowali się i wspierani przez Francuzów obrali swego króla Jana IV. Pierwsza połowa XIX wieku przyniosła Portugalii klęski. Najpierw nastąpiła trzykrotna inwazja wojsk napoleońskich (1807-1811). W 1822r. usamodzielniła się największa kolonia - Brazylia. Wreszcie w latach 1830-1846 przez kraj przetoczyła się wojna domowa. Na skutek tych wydarzeń Portugalia stała się jednym z najbardziej zacofanych państw Europy. Od 1926 do 1974 roku kraj podlegał najpierw dyktaturze - generała A.O. Carmona (1926-1932.), później premiera A. Salazara (1932-1968), wreszcie premiera M.J. Caetano (1968-1974). Dopiero w 1974 roku w wyniku wojskowego zamachu stanu - tzw. rewolucji goździków, obalono dyktaturę i zapoczątkowano otwartą, proeuropejską politykę. W latach 1974-75 Portugalia uznała niepodległość swych afrykańskich kolonii. W 1984 roku została członkiem EWG. 12 czerwca 1985 roku Portugalia podpisała traktat akcesyjny, na jego mocy stała się członkiem Wspólnot Europejskich z dniem 1 stycznia 1986 r. Do Unii przystąpiła wspólnie z sąsiadującą Hiszpanią. W 1999 roku administrowane przez Portugalię Makau powróciło pod zarząd Chin.